RSS

Հարուկի Մուրակամի. Կաֆկան ափին

04 Ապր

545_haruki-murakami-640x400Երբեմն ճակատագիրը կարծես փոքր  ավազահողմ լինի, որ անընդհատ փոխում է ուղղությունը: Դու փոխում ես քո ուղղությունը, բայց ավազահողմը հետևում է քեզ: Դու թեքվում ես նորից, բայց հողմը հարմարվում է: Կրկին ու կրկին խաղում ես այս խաղը, որ արևամուտից առաջ մահվան հետ չարագուշակ պարի է նման: Ինչո՞ւ: Որովհետև այդ հողմը նրանցից չէ, որ  հեռվից է փչում, որ քեզ հետ կապ չունի: Այդ հողմը Դու ես: Ինչ-որ բան է  քո ներսում: Այնպես որ, ինչ կարող ես անել` տրվելն է այդ փոթորկին, ոտք դնել հենց հողմի մեջ` փակելով աչքերդ և խցելով ականջներդ, որ  ավազ չլցվի, ու անցնել հողմի միջով` քայլ առ քայլ: Չկա արև, չկա լուսին, չկա ուղղություն, չկա ժամանակի զգացում: Երկնքում միայն հրաշալի սպիտակ ավազե բուք է` նման փոշիացող ոսկորների: Դա հենց այն փոթորիկն է, որ պետք է պատկերացնես:  Ու անելով դա` պետք է բացահայտես` ինչ ասել է Լինել Ուժեղ: Հետևո՞ւմ ես ինձ: 
Եվ դու իսկապես պետք է անցնես այդ  դաժան, մետաֆիզիկ, խորհրդանշական հողմի միջով:
Կապ չունի որքան մետաֆիզիկական  ու խորհրդանշական այն կլինի, համոզված եղիր` այն կկտրի օդը հազարավոր ածելիների պես: Մարդիկ կկուրանան նրանում, դու նույնպես: Տաք, կարմիր արյուն: Դու այդ արյունը ձեռքերիդ կտեսնես,  քո սեփական արյունը և շատ ուրիշներինը:
Ու մի օր, երբ փոթորիկը կավարտվի, կզարմանաս` ինչպես հաղթահարեցիր այն, ինչպես հաջողացրիր ողջ մնալ: Նույնիսկ կփորձես համոզվել` արդյոք փոթորիկն իրոք դադարել է: Բայց մի բան հաստատ կլինի: Երբ դուրս պրծնես այդ փոթորկից, էլ չես լինի նա, ով քայլեց հողմի միջով: Ահա թե ինչի համար է պետք այդ փոթորիկը:
Հայելու մեջ աչքերս մողեսի պես սառն են,  արտահայտությունս` քարացած ու անընթեռնելի: Չեմ հիշում վերջին անգամ, երբ եմ ծիծղել կամ մարդկանց ժպիտի որևէ նշան ցույց տվել, նույնիսկ ինձ:
Չեմ էլ փորձում որևէ բան ենթադրել, կարող եմ պահել այս լռությունը, մեկուսանալ ամբողջ ժամանակ: Երբեմն պատը, որ կառուցել եմ իմ առաջ, փուլ է գալիս: Հաճախ չի պատահաում, միայն երբեմն, նախապես անգամ գիտակցում եմ` ինչ է կատարվելու. կանգնած եմ մերկ, անպաշտպան ու միանգամայն շփոթված: Այդ պահերին ես միշտ զգում եմ նախանշանը իմ ներսից դուրս պրծնող, նման է խավար ամենահաս լողավազանի: Մութ, ամենահաս լողավազան: Այն հավանաբար միշտ այնտեղ է եղել` թաքնված: Բայց, երբ ժամանակը գալիս է, դանդաղորեն դուրս է գալիս, դողում ես մարմնիդ ամեն մի բջիջով: Սուզվում ես այդ անգութ ջրհեղեղում` շմչահեղձ լինելով: Կառչում ես առաստաղի օդանցքից, պայքարում ես, բայց օդը, որ փորձում ես շնչել, չոր է ու այրում է կոկորդդ: Ջուր ու ծարավ, ցուրտ ու տաք` այդ  հակատարրերը հավանաբար միավորվել են քո վրա հարձակվելու համար:
Աշխարհը հսկայական տարածություն է, բայց տարածքը, ուր դու պետք է լինես ու այն այնքան էլ մեծ չէ, հիմա պետք է գտնել: Դու ձայն ես փնտրում, բայց ի՞նչ ես  ստանում: Լռություն: Նայում ես լռությանը, բայց կռահիր` ի՞նչ է: Ամենը ինչ լսում ես նորից ու նորից, և էլ նորից կանխազգացման ձայնն է: եվ երբեմն այդ մարգարեական ձայնը դուրս է հանում գաղտնիքի հաղորդիչ` թաքնված ուղեղիդ  ամենախորքում:
Քո սիրտը անձրևատարափից հետո մեծ գետի է նման` ափերից դուրս թափվող: Բոլոր նախանշանները, որ մի ժամանակ կային գետնին, անցել են, հեղեղվել ու քշվել-տարվել այդ ջրահորդումի հետ: Եվ դեռ անձրևը  հարվածում է գետի մակերեսը: Ամեն անգամ նորություններով նման ջրհեղեղ տեսնելիս` ինքդ քեզ ասում ես.
_Ահա այն: Այն իմ սիրտն է:

Աղբյուրը՝ «Ներսը և դուրսը»

 

Պիտակներ՝ , ,

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: