RSS

Tag Archives: ինտելեկտիկա

Մտածողության համատեքստը

Կոնստանտին Շերեմետև

Եկեք այսօր խոսենք այնպիսի կարևոր մի բանի մասին, ինչպիսին մտածողության համատեքստն է։ Մտածողության համատեքստի սխալը բերում է նրան, որ ձեր ամենակարող միտքը կորցնում է իր ուժը և ձեր մտածողությունը դառնում է միանգամայն անիմաստ։ Մտածում էիք, մտածում, բայց՝ իզուր։
Մտածողության համատեքստն արդյունքն է, որին դուք ուզում եք հասնել մտածողության շնորհիվ։
Ավելի կոնկրետ՝ Read the rest of this entry »

 

Պիտակներ՝ , , ,

Հոգևորություն

Կոնստանտին Շերեմետև
Հոգևորություն

Ես անընդհատ մի կարևոր միտք եմ կրկնում. ինտելեկտը հարկավոր է նյութական աշխարհը փոխելու համար։ Դրա համար էլ ստուգել՝ աշխատում է արդյոք Ձեր ինտելեկտը, հնարավոր է միայն նյութական արդյունքներով։
Դրանք չափվում են կա՛մ փողի քանակով, կա՛մ համբույրների. Նայած՝ որն եք նախընտրում։ Բայց կարևոր է ի նկատի ունենալ, որ մտքերը, նույնիսկ ամենաիմաստունները, կամ մտադրությունները, անգամ ամենահիանալիները, կյանքում հաշվի մեջ չեն։ Հաշվվում են միայն արդյունքները, որոնք հնարավոր է տեսնել, փորձել, շոշափել։
Բայց ինձ պարբերաբար առարկում են, թե ես հաշվի չեմ առնում հոգևորությունը։ Հետո շատ մշուշապատ դատողություններ են գալիս հոգևորության մասին։
Դրա համար լավ կլինի՝այդ հարցը մշուշազերծենք՝ ի՞նչ է հոգևորությունը և ինչպես է դա կապված ինտելեկտի աշխատանքի հետ։

Սուրբ պարզություն

Եվ ասաց նրանց Հիսուսը.
— Պատասխան տվեք. ասում եք՝ ո՞վ եմ ես։

Եվ նրանք պատասխանեցին.
-Դու մեր գոյության հիմքի էսխատոլոգիական
մանիֆեստացիան ես, որ հայտնվել ես մեզ,
մեր իսկ էության օտնոլոգիական հիմնավորման
ենթատեքստը։

Եվ պատասխանեց նրանց Հիսուսը.
-Ի՞նչ… ի՞նչ։

Հոգևորությունը մարդու համար կարևոր հասկացություն է, բայց ընդունված է այդ հասարակ հասկացության շուրջը հավաքել պաճուճազարդ բառերից խուճուճ մտքեր։
Իրականում հոգևորությունը նյութական արդյունքների կիրառումն է մարդու կյանքը բարվոքելու համար։
Դրա համար հոգևորության տեսանկյունից մարդկանց վարքը կարելի է բաժանել երեք խմբի՝

  1. Հակահոգևորություն կամ մոլեռանդություն. սա սպանություն ու ծաղր է մարդու նկատմամբ հանուն որոշակի գաղափարի։ Սովորաբար գործում է քաղաքական կամ կրոնական համակարգերի շրջանակներում։
  2. Ոչ հոգևորությունը քեզ ՝որպես մարդ,  ոչնչացնելն է։ Ոչ հոգևորության ամենապայծառ օրինակը հարբեցողն է, ով, ընտանիքը թողնելով առանց գոյատևման միջոցների, տան իրերը ծախում է, որ թույնի հերթական չափաբաժինը գնի։
  3. Հոգևորությունը քեզ որպես մարդ զարգացնելն է և նյութական արդյունքների ուղղումը քո և շրջապատիդ կյանքը լավացնելուն։
    Հոգևորության մասին խոսելիս հարկավոր է մի բան հիշել. որ հոգևոր լինելու համար հարկավոր է ունենալ այդ նյութական արդյունքները։

Իսկական հոգևորություն

Հոգևորությունը կրոնի հականիշն է,
որովհետև հատուկ է բոլոր մարդկանց,
այնինչ կրոնը ընդամենը պատրաստի միտք է՝
նախատեսված նրանց համար, ովքեր ի վիճակի չեն
գտնելու զարգացման սեփական ճանապարհը։
Բերնար Վեբեր

Քանի որ հոգևորությունը ծածկված է բառերի մշուշապատ քողով, շատ հեշտ է խաբվելն ու կեղծ հոգևորությանը հետևելը։ Յուրի Նովիկովը գրում է. «Օրինակ՝ մեզ առաջարկում են հեռու երկրներ գնալ, որ սուրբ լեռը բարձրանանք, սուրբ գետում լողանք, մեդիտացիա անենք հին ավերակների մեջ և այլն։ Դրա հետ էլ խոսում են շնորհի զգացումից, ներքին տեսողության բացման, ինչ-ինչ «նուրբ» (կամ կոշտ) ուղիների, գիտակցության ընդարձակման, ինչ-որ բարձր գոյերի և այլնի մասին։ Հաստատվում է, որ դա լավ է հոգևոր զարգացման համար։ Եկեք մեր առանցքային հարցերը տանք։
Լավ, ասենք՝ մարդ բարձրացավ էդ սարը, լողաց գետում, մեդիտացիա արեց։ Հետո՞։ Ի՞նչ է նրա մեջ փոխվելու։ Դրանից հետո չի՞ կարող ստել, գողանալ, ստորացնել, սպանել։ Փոխելո՞ւ է կյանքը, ապրելու է խղճի մտո՞ք, զբաղվելու է ճշմարիտ ինքնաիրացմա՞մբ։ Նա գոնե մի աստիճանով մոտեցե՞լ է Արարչին։ Բոլորովին էլ ոչ։ Ինչպիսին որ մեկնում են այնտեղ, այդպիսին էլ վերադառնում են։ Միակ բանը՝ կարող են ընկերների շրջապատում գլուխ գովալ իրենց երկար, դժվար ու շատ թանկարժեք ուխտագնացությամբ, իրենց փորձառություններով։ Բայց ի՞նչ կապ ունի էստեղ հոգևոր զարգացումը։ Տվյալ դեպքում դեպի հոգևորություն ոչ մի առաջընթաց էլ չկա։ Արժե՞ր արդյոք։ Չէ՞ որ մարդու մարմնի՝ տարածության մեջ ինչ-որ տեղաշարժ չի կարող ինքնաբերաբար նրան ավելի լավը դարձնել։
Տարբերելու համար իսկական հոգևորությունը կեղծից հերիք է միայն քեզ հարցնես. «Իմ գործողություններից որևէ մարդու կյանքը կդառնա՞ ավելի լավը, ավելի ուրախ, ավելի երջանիկ»։ Եթե պատասխանն «այո» է, դա հոգևոր ճանապարհ է։
Իսկական հոգևորության հրաշալի օրինակ է նկարագրում Ռենդի Փաուշն իր «Վերջին դասախոսություն» գրքում.
«Մի տասը տարի առաջ, մի անգամ, երբ Քրիսը յոթ տարեկան էր, իսկ Լորեն՝ ինը, ես որոշեցի ման տալ նրանց իմ նոր «ֆոլքսվագեն» կաբրիոլետով։
-Զգույշ կվարվեք քեռի Ռենդիի նոր մեքենայի հետ,- խիստ զգուշացրեց երեխաներին քույրս,-նստելուց առաջ ոտքներդ մաքրեք։ Տեսեք՝ բան չթափեք մեջը, չկեղտոտեք նոր մեքենան։
Ես նրան լսում էի և, որպես իսկական ամուրի քեռի, մտածում. «Այ, էսպես ենք նախօրոք տրամադրում երեխաներին ինչ-որ վատ բանի։ Իհարկե, կարող են պատահաբար իմ մեքենան կեղտոտել, երեխաների հետ միշտ էլ էդպիսի բան լինում է»։ Դրա համար էլ քրոջս խոսքերին ուշադրություն չդարձրի։ Մինչ նա երեխաներին վարքի կանոններն էր ներշնչում, ես ցուցադրաբար բացեցի գազով ջուրը, շուռ տվեցի հետևի նստատեղերին։ Ես ուզեցի ցույց տալ, որ մարդիկ շատ ավելի կարևոր են, քան իրերը։ Մեքենան, նույնիսկ ամենահրաշալին (իսկ իմ կաբրիոլետը հենց այդպիսին էր), ընդամենը իր է»։

Թարգմանեց Հասմիկ Ղազարանը

 

Պիտակներ՝ , , ,

Խրոնիկական հոգնածության աշտանիշը

Կոնստանտին Շերեմետև

Խրոնիկական հոգնածության ախտանիշը

Մեր ժամանակներում ամենատարածված հիվանդությունը համարվում է խրոնիկական հոգնածության ախտանիշը։ Երբեմն այս հիվանդությունն անվանում են 21-րդ դարի ժանտախտ։ Ամերիկայում նույնիսկ կենտրոն են ստեղծել, որ թախծոտ անվանում ունի՝ «Խրոնիկական հոգնածության կենտրոն»։
Այս հիվանդության նշաններն են.

  • թուլության զգացումը
  • հեշտ հոգնելուն հակվածությունը
  • քնի խանգարումը
  • բորբոքունությունը
  • համայինզգացողությանկորստիհետքաշիավելացումը

Խրոնիկական հոգնածության հիմնական նշանն այն է, որ հոգնածությունը չի վերանում նույնիսկ երբ քեզ արձակուրդ ես կազմակերպում ու կիրակի օրը երկար քնում։ Այս հիվանդության շատ պատճառներ են թվարկվում, բայց իսկական պատճառը, կարծում եմ, ակնհայտ է։ Հակամարտություն մարմնի հետ

Որտեղի՞ց պիտի լինի հոգու և մարմնի ներդաշնակությունը,
եթե հոգին միշտ պատրաստ է մարմնի հաշվին փրկելու իրեն։
Ստանիսլավ Եժի Լեց
Հետաքրքիր է, որ խրոնիկական հոգնածության ամենից շատ ենթակա են միջին տարիքի կանայք ու գործարարները։
Թվում է՝ ի՞նչ ընդհանուր բան կա սոցիալական այդ երկու խմբերի մեջ։ Բայց հենց այստեղ է խնդրի բանալին։ Բժիշկները փորձում են հիվանդության աղբյուրը գտնել հորմոնալ հավասարակշռության խախտման կամ ինչ-որ անծանոթ ինֆեկցիայի մեջ։ Բայց ինչպե՞ս են վիրուսները գտնում հենց գործարարներին. չլինի՞ հարկայինի հաշիվներով։
Եթե տեղափոխենք պատճառն ու հետևանքը, ամեն ինչ տեղը կընկնի։ Սկզբում ինչ-ինչ խնդիրներ մարմնի հետ, իսկ որպես հետևանք՝ հորմոնալ հավասարակշռության խախտում և դյուրազգացություն վարակների նկատմամբ։
Բայց հիվանդության բուն պատճառն այն է, որ մարդը դադարում է նկատել իր մարմնի ազդակները, արհամարհում է դրանք։ Դրան նպաստում է քաղաքային կյանքի մերօրյա մշակույթը, և դրա նկատմամբ զգայուն են հատկապես սոցիալական երկու խումբ՝ գործարարներն ու միջին տարիքի կանայք։
Գործարարի մարմինն աննախանձելի վիճակում է։ Ժամանակակից գործարար աշխարհում համարվում է, որ գլխավորը աշխատանքն է, աշխատանքը և էլի՝ աշխատանքը։ Իսկ մարմինը գլխին վրադիր է։ Այդ կերպարը նույնիսկ օգտագործվում է «Հիվանդանալու ժամանակ չունեմ» լոզունգով գովազդի մեջ՝ հիվանդ մարդու պատկերով, ով կաշվից դուրս է գալիս առողջ երևալու համար։
-Ժամանակ չունեմ։ Պատասխանատու խորհրդակցություն ունեմ։ Պիտի ժամկետներում տեղավորվեմ,- այսպիսի մտքերով տարօրինակ կլիներ ուշադրություն դարձնելը մարմնի վրա։
Միջին տարիքի կանայք նույնպես աննախանձելի վիճակում են։ Նրանց գլխին է փլվում միանգամից կրկնակի ծանրաբեռնվածություն։ Մի կողմից նրանք լիարժեք աշխատող պիտի լինեն ու տքնեն ամբողջ աշխատանքային օրը։ Մյուս կողմից, երբ վերադառնում են ընտանիք, մինչև վերջ նրանց գլխին են լցվում նաև ընտանեկան հոգսերն ու երեխաների դաստիարակությունը։ Նրանք ընդամենը երկու տիպի հանգիստ ունեն. կամ տքնելով աշխատավայրում՝ հանգստանում են տնից, կամ տքնելով տանը՝ հանգստանում են աշխատանքից։
Դրա հետ միասին, համարվում է, որ մարմինը մի երկրորդական բան է, դրա համար էլ նույնիսկ բողոքել չեն կարող. մոտիկները պարզապես չեն հասկանա։ Կամ՝ ամենատարածված խորհուրդը.
-Դեղ կուլ տուր։
Բայց բոլոր դեղերը տանում են նույն բանին։ Նրանք անջատում են նեյրոնային ցանցերի զգայունությունը, և մարդն ավելի ու ավելի է հեռանում իր մարմնից։

Խրոնիկական հոգնածության ախտանիշը լքված մարմնի թախիծն է։

Մարմնի հետ ներդաշնակություն

Մեր մարմինն անընդհատ խոսում է մեզ հետ։
Այ, թե ժամանակ գտնեինք նրան լսելու։
Լուիզա Հեյ

Երբ ծնվել ենք, կյանքի հետ միասին մարմին ենք նվեր ստացել։ Հենց մեր մարմինը վերցնեն, կմեռնենք։ Ըստ էության՝ մարմինը միակ բանն է, որ ունենք։ Բնակարանները, մեքենաները, գանձերը մեզ պետք են ճիշտ այնքանով, որքանով դրանք մեր մարմնին հնարավորություն են տալիս ծաղկելու։ Եթե նյութական հարստության հետևից վազքի ընթացքում կորցնում եք մարմինը, դուք կորցնում եք ամեն ինչ։ Մարդու ինչի՞ն է պետք գեղեցիկ կոշիկը, եթե քայլել չի կարողանում։
Մարմինն արհամարելը նշանակում է ինքդ քեզ արհամարել։

Հենց նկատում եք մարմնի հետ հակամարտության նշաններ, կանգ առեք. Դուք արդեն շեղվել եք ճանապարհից։ Վերադարձեք ձեր մարմնին, զգացեք նրան, ընկերացեք հետը։ Պարզեք՝ ինչ է սիրում, ինչ է խնդրում ձեզնից։ Տվեք նրան իր ուզածը, և նա կհատուցի շատ ավելին։

Իսկական երջանկությունը միշտ գալիս է ներսից. Ձեր մարմնի ներսից։

Թարգմանեց Հասմիկ Ղազարյանը

 

Պիտակներ՝ , , ,

Ապրելու արվեստը

 Ապրելու արվեստը

Անձի անհատական աճի մասին տարբեր գրքեր կարդալով՝ միշտ զարմանում եմ։ Չգիտես ինչու, այդ գրքերի հեղինակների մեծ մասը չի մտածում, որ կյանքը նույնպես արվեստ է։ Իսկ արվեստում կարևոր է ոչ միայն հենց արդյունքը, այլև այն միջոցը, որով այդ արդյունքը ձեռք է բերվում։
Արվեստի գործը էսթետիկական հաճույք է պատճառում։ Իսկ դրա համար գործը պիտի լինի ներդաշնակ, նուրբ, գեղեցիկ։
Դե իսկ կյանքն ինքը մի՞թե չպիտի լինի ներդաշնակ ու գեղեցիկ։ Ձեր կյանքը…

Բեռնած մարդը

Աշխատանքը կապիկին մարդ է դարձրել,
իսկ ձիուն՝ տրանսպորտ։
Նայած՝ ում բախտը ոնց կբերի։

Մոտիվացիոն գրականության կարծրատիպերից մեկը «հարկավոր է համառորեն աշխատել» սկզբունքն է։ Հետաքրքրական է, որ այս կարծրատիպը գործնականում թափանցում է կենցաղի բոլոր ոլորտները.

  • Գեղեցկությունը զոհեր է պահանջում
  • Գայլին ոտքերն են կերակրում
  • Ով աշխատի, նա կուտի
  • Համառ աշխատանքն ամեն ինչ կհաղթահարի
  • Համբերությունը կյանք է։

Տասնյակ այսպիսի ասույթներ կարող ենք բերել։ Բայց երբ այս խմբին միանում են նաև հոգեբանները, տարօրինակ է դառնում։ Մի՞թե չեն հասկանում, որ տքնող մարդը գեղեցիկ չէ։
Որքան հեշտ է ձեռք բերվում արդյունքը, այնքան այն ներդաշնակ է։ Իդեալականն այն է, որ արդյունքն ինքնիրեն լինի՝ բնական ձևով։ Երբ դուք ծաղիկ եք աճեցնում, չէ՞ որ չեք ջանում դա «պատրաստել»։ Դուք ընդամենը հողն եք նախապատրաստում, սերմ եք տնկում և ջրում եք։ Վերջ։ Չքնաղ ծաղիկն ինքնիրեն աճում է։ Ահա բնական աճեցման նույնպիսի սկզբունք է գործում բացարձակապես ամենուր։ Այդպես է զարգանում տաղանդը, հաստատվում են հարաբերություններ, կազմակերպվում է գործարարությունը։ Դուք միշտ սկսում եք փոքրիկ սերմից, հետո արդեն միայն խնամում եք ու ջրում։ Հո չե՞ք քրտնաթորելու։ Հերիք է պայմաններ ստեղծել և հետևել, թե ձեր այգին ինչպես է ծաղկում։ Իսկ եթե մի բան չի ստացվում, պիտի մտածեք, հետո թեթև մի շարժումով թեքեք անհրաժեշտ ուղղությամբ։

Գեղեցիկի աղբյուրը

Եվ ժողովուրդն ինձ կսիրի երկար դեռ,
Որ քնարով իմ քնքուշ զգացմունք եմ արթնացրել։
Ա.Ս.Պուշկին

Հենց ինչ-որ բան անելու ցանկություն եք ունենում, նախ մտածեք՝ ինչպես դա գեղեցիկ անեք։

Ապրելու արվեստը ցանկալիին ամենապարզ ու ներդաշնակ միջոցով հասնելու արվեստն է

Միշտ չէ, որ այդ միջոցը տեսանելի է։ Բայց այն միշտ կա։ Ինչ անում եք, աշխատեք անել լավ զգացումներով։ Դա կարող է հետաքրքրությունը, ազարտը, ուրախությունը լինել։ Զգացումն անցավ՝ կանգ առեք. գտեք սխալը։ Ձեր ինչի՞ն է պետք անուրախ գոյատևումը։

Լարված համառության ամենավառ օրինակը չսիրած աշխատանքով վաստակելն է։ Մենակ դա կողքից տեսնեք. խելացի, հասուն, գեղեցիկ մարդը վերածվում է ինչ-որ գրասենյակային բույսի, որ ամբողջ օրը նստում է մինչև սահմանված ժամկետը և դրա համար կոպեկներ ստանում։ Դա ո՛չ ներդաշնակ է և բոլորովին էլ ո՛չ գեղեցիկ։ Ընդ որում, եթե նայենք նրանց, ովքեր այդպես են անում տարիներ շարունակ, կթվա, թե նրանց վրա մամուռ է աճում։ Հայացքը վաղուց հանգել է, իսկ բոլոր զգացմունքներից մնացել է իր մաշած տեղը կորցնելու վախը միայն։ Բայց չէ՞ որ հենց այդ նույն ժամանակում կարելի էր զբաղվել սեփական գործով։ Զարգացնել սեփական տաղանդները, և դրա համար փող ստանալ։ Եվ դա է գեղեցիկ։
Ուսումնասիրեք ձեր ցանկացած օրը։ Դուք արթնացել և նախաճաշում եեք. Ինչպե՞ս եք դա անում. ուրա՞խ, թե՞մռայլ։ Դուք աշխատանքի եք գնում. հիանո՞ւմ եք շուրջը կատարվողով, թե՞ժամերով մնում եք  խցանման մեջ՝ անիծելով աշխարհում ամեն ինչ։ Երբ շփվում եք, ձեզ դո՞ւր է գալիս այդ մարդը, և դուք հաճույքո՞վ եք խոսում նրա հետ, թե՞ ատամների արանքից, որովհետև գլուխդ տարավ։
Իսկ երբ տեսնում եք սիրելի մարդուն, իրո՞ք ուրախ եք նրան տեսնելու համար, թե հիմա ասելու եք կուտակած բոլոր դժգոհությունները։

Դուք հաճույքո՞վ եք ապրում, թե ձեր ուսերին քարշ եք տալիս չլուծված խնդիրների բեռը։

Եթե ձեր մասին ֆիլմ նկարահանեն, դա կլինի՞ արվեստի գործ։

Թարգմանեց Հ.Ղազարյանը

 

Պիտակներ՝ , , ,

Գիտելիքի բուրգը

Կոնստանտին Շերեմետև

Կենցաղային ունայնության մեջ հաճախ չենք նկատում, որ ապրում ենք զարմանալի ու հրաշալի մի աշխարհում։ Դա հեշտ է նկատել. հարկավոր է միայն կանգ առնել ու շուրջը նայել։ Մենք կտեսնենք՝ ինչպես է ծառից տերևն ընկնում։ Հետաքրքիր է. եթե մենք ընկնեինք ծառից, կընկներինք իբրև կարտոֆիլի պարկ։  Բայց տերևի համար օդը, որ մենք չենք տեսնում, խիտ է հեղուկի չափ։ Տերևը լողում է օդում, սահում։ Սա տեսնողը գիտակցում է, որ մենք ապրում ենք օդի օվկիանոսում։ Սկսում ես զգալ օդային հոսանքները, ականջ ես դնում քո շնչառությանը։ Եվ հենց այդ պահին զարմանալիորեն լավ ես զգում քեզ, որովհետև սկսում ես քեզ զգալ որպես կատարյալ աշխարհի կատարյալ մասնիկը։

Ներդաշնակության օրենքը

Միայն մեղուն է ծաղկի մեջ ճանաչում
Թաքնված քաղցրությունը,
Միայն նկարիչն է ամեն բանում
Հոյակերտի հետքը տեսնում
Աֆանասի ֆետ

Ի ծնե մենք աշխարհ ենք գալիս ու ենթարկվում դրա օրենքներին։ Մեզ ղեկավարում են.

  • Ձգողականության օրենքը
  • Էներգիայի պահպանման օրենքը
  • Պատճառահետևանքային օրենքը
  • այլ ու այլ օրենքներ…

Բայց տիեզերքի բոլոր օրենքները հանգում են մի օրենքի։ Արևելյան փիլիսոփաները դրան ԴԱՈ են ասում, բայց եվրոպացու համար ավելի հասկանալի է «ներդաշնակության օրենք» արտահայտությունը։
Դու երջանիկ ես, եթե ներդաշնակ ես աշխարհի հետ և դժբախտ՝ եթե հակադրվում ես դրան։
Հենց սկսում ենք կյանքին մեր պահանջները ներկայացնել, դադարում ենք ապրելուց։ Սկսում ենք մտածել, որ ահա, հետո՝ ինչ-որ ժամանակ, մի առանձնահատուկ կյանք է լինելու։ Բայց դա ճիշտ չէ։ Այն, ինչ մենք պատկերացնում ենք, հորինած ու կեղծ կյանք է։ Իսկ այն կյանքը, որ հիմա շրջապատում է մեզ, կենդանի է ու իրական։
Զարմանալի զգացողությունները միշտ մոտերքում են։ Եթե երկար ու ոչ հարմար նստես, ոտքդ կթմրի։ Դադարում է դեպի ոտքը հոսել սնուցող հեղուկը, և ոտքը կորցնում է զգայնությունը։
Ճիշտ այդպես էլ, եթե երկար սխալ ուղղությամբ՝ տանջալից, լարված ենք մտածում, կարող ենք թմրեցնել մեր հոգին, և նա կդառնա անզգա։ Եվ մենք կկորցնենք այն զգացումը, որ Կյանքը խորհրդավոր է։
Երջանկությունն այդ խորհրդավորությունն ամեն րոպե, ամեն վայրկյան զգալն է։ Կյանքի գլխավոր վայլեումը հենց մտնելն է խորհրավորության ամենախոր էությունը։
Եթե շատ եք սուզվում մանր բաների, ունայնության ու առօրյա հոգսերի մեջ, բաց եք թողնում գլխավորը, ինչի համար այս աշխարհ եք եկել՝ ճանաչել ու կայացնել ինքդ քեզ։ Դառնալ նկարիչ, պոետ, երաժիշտ, ճարտարապետ, գործարար. արարող դառնալ և շոշափել հավերժականի ներդաշնակությունը։
Ամեն օր մենք արթնանում ենք ուրիշ աշխարհում։ Ինչ-որ անհասկանալի բան փոխվել է։ Ուրիշ գույներ, ներկեր, հոտեր։ Եթե պնդենք կյանքից մեր պահանջները, թե ինչպիսին նա, ըստ մեզ, պիտի լինի, հնարավոր է՝ բաց թողնենք այդ հրաշալիքը։

Կյանքի ճանաչումը
Ճանաչողությունն սկսվում է զարմանքից։
Արիստոտել

Շատ հաճախ ենք խոսում, թե կյանքն ինչպիսին պիտի լինի։ Փորձեք, հապա, հակառակն անել։ Զարմացեք նրանով, թե ինչպիսին է կյանքը։ Փորձեք հանել կյանքի առաջ դրած ձեր պահանջները։ Ոչ մի ժխտում, ոչ մի բողոք, ոչ մի սպասելիք։ Պարզապես ներկա եղեք։
Ձեզ ընդամենը երկու բան է պետք՝ լռություն և ուշադրություն. լռությունը՝ ներսում, իսկ ուշադրությունը՝ շրջապատի նկատմամբ։
Հիշեք ցանկացած զգացողություն՝ ցնցուղի՝ ձեր մարմնով վազող շիթերը, խաղողի հատիկի համը ձեր բերանում կամ զով քամու բույրը։ Ընկղմվեք դրանում այնքան, որքան դա հնարավոր է, սուզվեք այդ զգացողության ամենախորքերը, և կապշեք, թե որքան աստվածային բան կա կյանքի ամեն մի փշուրի մեջ։

Կյանքն անսահմանորեն կատարյալ է, և այդ կատարելության ճանաչողությունն անսահման երջանկություն է պարգևում։

 

Պիտակներ՝ , , ,

Կյանքն անսահման կատարյալ է

Կոնստանտին Շերեմետև

Կենցաղային ունայնության մեջ հաճախ չենք նկատում, որ ապրում ենք զարմանալի ու հրաշալի մի աշխարհում։ Դա հեշտ է նկատել. հարկավոր է միայն կանգ առնել ու շուրջը նայել։ Մենք կտեսնենք՝ ինչպես է ծառից տերևն ընկնում։ Հետաքրքիր է. եթե մենք ընկնեինք ծառից, կընկներինք իբրև կարտոֆիլի պարկ։  Բայց տերևի համար օդը, որ մենք չենք տեսնում, խիտ է հեղուկի չափ։ Տերևը լողում է օդում, սահում։ Սա տեսնողը գիտակցում է, որ մենք ապրում ենք օդի օվկիանոսում։ Սկսում ես զգալ օդային հոսանքները, ականջ ես դնում քո շնչառությանը։ Եվ հենց այդ պահին զարմանալիորեն լավ ես զգում քեզ, որովհետև սկսում ես քեզ զգալ որպես կատարյալ աշխարհի կատարյալ մասնիկը։

Ներդաշնակության օրենքը

Միայն մեղուն է ծաղկի մեջ ճանաչում
Թաքնված քաղցրությունը,
Միայն նկարիչն է ամեն բանում
Հոյակերտի հետքը տեսնում
Աֆանասի ֆետ

Ի ծնե մենք աշխարհ ենք գալիս ու ենթարկվում դրա օրենքներին։ Մեզ ղեկավարում են.

  • Ձգողականության օրենքը
  • Էներգիայի պահպանման օրենքը
  • Պատճառահետևանքային օրենքը
  • այլ ու այլ օրենքներ…

Բայց տիեզերքի բոլոր օրենքները հանգում են մի օրենքի։ Արևելյան փիլիսոփաները դրան ԴԱՈ են ասում, բայց եվրոպացու համար ավելի հասկանալի է «ներդաշնակության օրենք» արտահայտությունը։
Դու երջանիկ ես, եթե ներդաշնակ ես աշխարհի հետ և դժբախտ՝ եթե հակադրվում ես դրան։
Հենց սկսում ենք կյանքին մեր պահանջները ներկայացնել, դադարում ենք ապրելուց։ Սկսում ենք մտածել, որ ահա, հետո՝ ինչ-որ ժամանակ, մի առանձնահատուկ կյանք է լինելու։ Բայց դա ճիշտ չէ։ Այն, ինչ մենք պատկերացնում ենք, հորինած ու կեղծ կյանք է։ Իսկ այն կյանքը, որ հիմա շրջապատում է մեզ, կենդանի է ու իրական։
Զարմանալի զգացողությունները միշտ մոտերքում են։ Եթե երկար ու ոչ հարմար նստես, ոտքդ կթմրի։ Դադարում է դեպի ոտքը հոսել սնուցող հեղուկը, և ոտքը կորցնում է զգայնությունը։
Ճիշտ այդպես էլ, եթե երկար սխալ ուղղությամբ՝ տանջալից, լարված ենք մտածում, կարող ենք թմրեցնել մեր հոգին, և նա կդառնա անզգա։ Եվ մենք կկորցնենք այն զգացումը, որ Կյանքը խորհրդավոր է։
Երջանկությունն այդ խորհրդավորությունն ամեն րոպե, ամեն վայրկյան զգալն է։ Կյանքի գլխավոր վայլեումը հենց մտնելն է խորհրավորության ամենախոր էությունը։
Եթե շատ եք սուզվում մանր բաների, ունայնության ու առօրյա հոգսերի մեջ, բաց եք թողնում գլխավորը, ինչի համար այս աշխարհ եք եկել՝ ճանաչել ու կայացնել ինքդ քեզ։ Դառնալ նկարիչ, պոետ, երաժիշտ, ճարտարապետ, գործարար. արարող դառնալ և շոշափել հավերժականի ներդաշնակությունը։
Ամեն օր մենք արթնանում ենք ուրիշ աշխարհում։ Ինչ-որ անհասկանալի բան փոխվել է։ Ուրիշ գույներ, ներկեր, հոտեր։ Եթե պնդենք կյանքից մեր պահանջները, թե ինչպիսին նա, ըստ մեզ, պիտի լինի, հնարավոր է՝ բաց թողնենք այդ հրաշալիքը։

Կյանքի ճանաչումը
Ճանաչողությունն սկսվում է զարմանքից։
Արիստոտել

Շատ հաճախ ենք խոսում, թե կյանքն ինչպիսին պիտի լինի։ Փորձեք, հապա, հակառակն անել։ Զարմացեք նրանով, թե ինչպիսին է կյանքը։ Փորձեք հանել կյանքի առաջ դրած ձեր պահանջները։ Ոչ մի ժխտում, ոչ մի բողոք, ոչ մի սպասելիք։ Պարզապես ներկա եղեք։
Ձեզ ընդամենը երկու բան է պետք՝ լռություն և ուշադրություն. լռությունը՝ ներսում, իսկ ուշադրությունը՝ շրջապատի նկատմամբ։
Հիշեք ցանկացած զգացողություն՝ ցնցուղի՝ ձեր մարմնով վազող շիթերը, խաղողի հատիկի համը ձեր բերանում կամ զով քամու բույրը։ Ընկղմվեք դրանում այնքան, որքան դա հնարավոր է, սուզվեք այդ զգացողության ամենախորքերը, և կապշեք, թե որքան աստվածային բան կա կյանքի ամեն մի փշուրի մեջ։

Կյանքն անսահմանորեն կատարյալ է, և այդ կատարելության ճանաչողությունն անսահման երջանկություն է պարգևում։

 

Պիտակներ՝ ,