RSS

Tag Archives: Սանսարա

Սիդհարթա/ Սանսարա

herman-hesse

Հերման Հեսսե

Հերման Հեսսե

Նախորդ հատվածը

Սանսարա[1]

Սիդհարթան երկար ապրեց հաճույքներով, ապրեց աշխարհիկ կյանքով՝ չպատկանելով դրան։ Ճգնակեցության դաժան տարիներով սպանված զգացմունքները նորից արթնանում էին։ Նա ճաշակեց հարստությունը, հաճույքը, ճաշակեց իշխանությունը, բայց այնուամենայնիվ, հոգու խորքում սաման մնաց, և Կամալան՝ իմաստուն Կամալան դա զգում էր։ Մտածելու, սպասելու և ծոմապահության արվեստը նրա կյանքի հիմքն էին կազմում դեռևս, աշխարհի մարդիկ, մանուկ-մարդիկ դեռևս նրան օտար էին մնում այնպես, ինչպես ինքն էր օտար նրանց։ Իսկ տարիներն անցնում էին։ Վայելքներով շրջապատված՝ Սիդհարթան հազիվ էր նշմարում, թե ինչպես են դրանք սահում։ Նա հարստացել էր, վաղուց արդեն սեփական տուն ուներ ու սպասավորներ և քաղաքից դուրս՝ գետի ափին, սեփական այգին։ Մարդիկ նրան սիրում էին։ Գալիս էին, երբ փողի կամ խորհրդի կարիք ունեին, բայց նրան ոչ ոք մտերիմ չէր, բացի Կամալայից։ Read the rest of this entry »

 

Պիտակներ՝ , , ,